About

Alphabeth

Met dit alles, wat gebeurd is, en niet, kan ik jullie zeggen dat ik erg hou van de stilte, de verdieping en het eigen onderzoek binnen de beeldtaal die mij fascineert, de schilderkunst, de tekenkunst en het geschreven woord en hoe het zal samenballen in het archief. 

De foto’s, de films, de beelden. Ik luister ernaar als naar de cello concerten van Marin Marais.

De schilderwoede is nu even tot rust gekomen en wacht op nieuwe beweging. Je zegt dat je een heel ander beeld van Polunin hebt dan het portret laat zien. Ik wil er een open beeld bij, geen directe verhaallijn. Nadat ik gewerkt heb aan het idee, Polunin, en ik me verdiept heb in zijn geschiedenis, is de term overgave misschien wel beter op zijn plaats. 

De danser beleeft ook en dat brengt hij over met zijn eigen bewegingen. Zijn beleving kennen we niet, maar raakt ons en spreekt ons aan. Het is deze beleving die ik wil weergeven in mijn schilderijen.

De titel of naam wordt vaak overbodig en dan gaat het werk verder als poëtisch gedachtengoed.  Een vrije beleving. Die beleving zou je kunnen zien als een universele taal zoals die van de danser.